miejsce kultu
Artemizjon1 (gr. Artemiswn) miejsce kultu lub świątynia Artemidy. Do najsłynniejszych należała świątynia Artemidy w Efezie, zaliczana do siedmiu cudów świata, wzniesiona ok. r. 580 — 560 p.n.e. przez architektów Chersifrona z Knos-sos i jego syna Metagenesa (tzw. świątynia Krezusa) jako joński dipteros. Budowla ta została spalona przez szaleńca Herostratosa w r. 356 p.n.e., w noc narodzin Aleksandra W. Odbudowa świątyni przez architektów Dejnokratesa, Demetriosa i Pajoniosa ukończona została w r. 323 p.n.e. Według Pliniusza świątynia miała 127 kolumn, z których 36 było rzeźbionych. Wykopaliska prowadzone przez Wooda w latach 1863-1875 potwierdziły prawdziwość tej informacji oraz wykazały, że również dolne bębny kolumn świątyni archaicznej posiadały płaskorzeźby na wzór starych kolumn drewnianych, obijanych, trybowanymi blachami z brązu. Fragmenty pochodzące z A. z Efezu znajdują się w British Muzeum w Londynie.
Artemizjon2 (gr. Artemtsion, łac. Artemisium) 1. przylądek północnej Eubei ze słynną świątynią Artemidy; tutaj miała miejsce pierwsza bitwa morska pomiędzy Grekami a Persami pod wodzą Kserksesa, w r. 480 p.n.e. 2. pasmo górskie pomiędzy Arkadią i Argolidą, ze świątynią Artemidy.